Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!
godlonowe headerlog  ZSTiO5 iso n

pozyczki

Początki szkolnictwa przemysłowego w Galicji były trudne. We Lwowie i Krakowie działały wyższe szkoły przemysłowe
z rozbudowaną strukturą organizacyjną, natomiast nie istniały szkoły niższego rzędu. Najniższą kategorią szkół technicznych były uzupełniające szkoły przemysłowe, zwane także szkołami dalszego kształcenia, wieczorowymi, niedzielnymi lub przygotowawczymi. Powstanie placówek tego typu związane było z dokształcaniem terminatorów (pomocników majstrów) rzemieślniczych na tzw. „nauce powtarzania”. Była to forma uzupełnienia podstawowych, elementarnych braków edukacyjnych. W ciągu pierwszych dwudziestu lat funkcjonowania, szkoły uzupełniające miały charakter ogólnozawodowych, tzn. że w ramach każdego zakładu udzielano nauki przedstawicielom różnych specjalności zawodowych. Doświadczenia te zaowocowały tworzeniem na początku XX wieku szkół grupujących przedstawicieli jednego lub kilku pokrewnych zawodów.
W myśl ordynacji przemysłowej z 1897 r. wszyscy terminatorzy zobowiązani byli do uczęszczania na zajęcia do szkół uzupełniających. Obowiązek ten trwał bez względu na wiek ucznia, aż do osiągnięcia celu nauki, czyli ukończenia II klasy tej szkoły z wynikiem pomyślnym.

Z inicjatywy jarosławskiego oddziału Towarzystwa Pedagogicznego, reskryptem nr 12 208 z dnia 22 listopada 1880 r. c.k. Rada Szkolna Krajowa wydała zezwolenie na otwarcie Szkoły Uzupełniającej Przemysłowej w Jarosławiu. Uroczysta inauguracja działalności szkoły nastąpiła 30 stycznia 1881 r.

Od początku zasadniczym problemem placówki było słabe wyposażenie w pomoce naukowe. Przypuszczalnie wynikało to z faktu umieszczenia Szkoły Uzupełniającej Przemysłowej w budynku wyższej szkoły realnej (późniejszego gimnazjum), która to placówka nie była przystosowana do kształcenia zawodowego. Z pewnością odczuwalny był brak warsztatów szkolnych. Można zakładać, że do dyspozycji szkoły uzupełniającej przemysłowej przekazano kilka sal lekcyjnych przygotowanych do kształcenia ogólnego. Dyrektorem obu placówek tzn. wyższej szkoły realnej i szkoły uzupełniającej przemysłowej do 1891 r. był Andrzej May. Taki stan rzeczy utrzymywał się do roku 1921, kiedy to nastąpiło przejście szkoły uzupełniającej przemysłowej do budynku Szkoły Rzemiosł Budowlanych mieszczącej się przy ul. Poniatowskiego. Stało się to możliwe na podstawie reskryptu Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z dnia 7 maja 1920 roku,
w którym wyraziło ono zgodę na połączenie jarosławskiej szkoły uzupełniającej z miejscową szkołą budowlaną. Początkowo szkoła uzupełniająca miała zachować charakter ogólny do czasu zorganizowania nauki uzupełniającej dla zawodów budowlanych i im pokrewnych. Dodatkowo, w tym wypadku, przejście nie oznaczało tylko zmianę lokalizacji placówki, ale po raz pierwszy nazwano szkołę przemysłową Dokształcającą Szkołą Zawodową.

Warto nadmienić, że szkoły zakładane przez Towarzystwo Pedagogiczne, oprócz dotacji gmin, rad powiatowych, izb rzemieślniczych, osób prywatnych od początku istnienia posiadały dotację z funduszu krajowego.

    bip2